Toen ik kinderen kreeg, nam ik ontslag bij The Lunatics (te veel reizen) en richtte ik in 2010 mijn eigen theatergroep, theaterproductiehuis, theaterzaal en Kunst & Cultuurcentrum op (destijds als Elly Snip). De Verspiegeling was geboren. Vijftien jaar lang maakte ik tientallen voorstellingen, zette ik cursussen en festivals op (waaronder een filmfestival voor weeskinderen in Bulgarije) en programmeerde en verhuurde ik mijn eigen theaterzaal. De Verspiegeling groeide uit tot een bruisende culturele plek die uiteindelijk ook door de gemeente Nijmegen werd omarmd en ondersteund.

Met mijn persoonlijke ontwikkeling, gevoed door allerlei trainingen en cursussen, ontwikkelde De Verspiegeling zich verder. Het plan ontstond om mijn ‘theatertoko’ te verkopen en mijn focus volledig op film te richten. Toen dat plan vorm kreeg, werd ik uitgeroepen tot Filmdocent van het Jaar (regio Oost) en won ik een postdoctorale filmopleiding (On the Movie) aan de AHK (Filmacademie). Ook werd ik onder meer gevraagd als jurylid van het filmfestival Movies That Matter. Het waren overduidelijke signalen dat ik de juiste weg was ingeslagen.
Ik zette de verkoop dan ook door en richtte me vanaf de zomer van 2024 volledig op film. Mede door mijn persoonlijke ontwikkeling, mijn werk voor Movies That Matter en de opdrachten die we voor de AHK uitvoerden, ontdekte ik dat mijn hart en kracht liggen bij het maken van Innerfilms; films die waarbij het maakproces centraal staat i.p.v. de screening. Ik studeerde af met een eigen Innerfilm, die niet alleen een belangrijke stap was in de verwerking van een jeugdtrauma maar ook de richting aangaf van waar ik had te gaan.

Na ruim vijftien jaar transformeerde De Verspiegeling, in het voorjaar van 2025, dan ook tot een plek gericht op het maken van Spiegelcinema. Een spannende stap: het loslaten van een goedlopend theaterbedrijf en opnieuw beginnen. Spannend, maar tegelijkertijd volledig in lijn met mijn persoonlijke ontwikkeling, waarin authenticiteit, bewustwording en (zelf)ontwikkeling leidend zijn. De afgelopen 6 jaar deed ik veel innerlijke werk; middels een Holistische jaartraining, nam ik deel aan meerdere vrouwengroepen, deed ik allerlei trainingen en workshops op het vlak van lichaamswerk en lichaamsgerichte psychotherapie, startte ik een opleiding als energetisch werker, werd ik uitgenodigd deel te nemen in de organisatie van bewustzijnsfestival Hieros Gamos en startte ik een opleiding tot healer. EFT therapie en intuïtieve dans speelden daaropvolgend een cruciale rol in het loslaten van oude overtuigingen en pijn. Bewustzijn in het moment bleek mijn sleutel om vrij te kunnen bewegen en leven. Het was een thuiskomen in mezelf, in mijn eigen veiligheid.

Daar waar ik eerder werkte met en vanuit fictie, deels om de (te gruwelijke) werkelijkheid uit de weg te gaan, ben en werk ik nu vanuit aanwezigheid in het moment. Door aan te kijken en te zien wat het is. Of het oud is, of nieuw. Van een ander of van jezelf. Door te zien dat de werkelijkheid uit lagen bestaat en dat we altijd een keuze hebben wat we met die lagen doen. Welke laag we (bewust dan wel onbewust) aan het stuur zetten. Zoals ik ooit autobiografische voorstellingen met mensen maakte, zie ik nu dat het medium film zich nog veel beter leent om persoonlijke processen aan te kijken. Omdat we middels films daadwerkelijk en ook nog eens van een afstandje naar onszelf kijken. Waardoor we scherper kunnen zien. 

Toen ik dit ontdekte, viel alles samen. Alles wat ik eerder gedaan, alle ervaringen die ik heb opgedaan zowel op persoonlijke als in mijn werk. Hier versterkt het elkaar. Hier sta ik in mijn kracht en kan ik mijn missie leven. 

Pas nu snap ik ook waarom ik wel mijn theatertoko verkocht, maar niet haar naam. Nooit eerder was de naam De Verspiegeling zo treffende voor wat ik doe; het maken van Spiegelcinema.